ภาพข้างบนจะทะลุจอมาเป็นแบบ 3D อ่านไม่ออก ซื้อมาดูภาพก็คุ้มแล้ว หึหึหึ

แสงสว่างเริ่มมาแล้ว คนก็เยอะขึ้นเรื่อยๆครับ



ร้านเปิดแล้วกับบรรยากคึกคักกันสุดๆ

อิวาตะ : เราเลือกแบบที่ยากที่สุดเลยว่างั้น

โกโต : ที่สุดของที่สุด

ทุกคน : หัวเราะ



โคชิอิชิ : เอฮาร่าแค่พูดว่าเขาไม่มั่นใจว่าเราจะทำให้มันออกมาได้ไหมและแต่เราบอกได้เลยว่าเราไม่มั้นใจแม้แต่น้อยว่าเราจะทำออกมาได้ ตอนเห็นภาพแล้ว "เราต้องสร้างมันขึ้นจริงๆใช่ไหม"

อาคาอิ : ตอนที่ผมได้ฟังที่คุณโคชิอิชิพูดผมก็ถามว่า "เราจะทำมันยังไง" คุณโคชิอิชิตอบว่า...

โคชิอิชิ : ตอบว่า "เรากำลังมองหาอยู่" (หัวเราะ)

อิวาตะ : คุณไม่รู้วิธีเลยบอกว่า "กำลังมองหาอยู่" (หัวเราะ) อาคาอิ คุณย้ายไปอยู่ในทีมพัฒนาเมื่อไหร่นะ

อาคาอิ : มกราคมปี 2010 ครับ

อิวาตะ : ตอนนั้นทีมกำลังมีเรื่องยุ่งยากเลยละสิ

อาคาอิ : ใช่ครับ ผมเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ที่ผมเคยพูดว่าเป็นไปไม่ได้

อิวาตะ : ดีแล้วเพราะคุณจะได้ไม่ต้องพูดมันอีก (หัวเราะ)

อาคาอิ : น่่ากลัวมาก(หัวเราะ)

อิวาตะ : อะไรคืออุปสรรคอันดับแรก ?

อาคาอิ : ขั้นแรกต้องจัดการฝาบนของ 3DS หรอ layer ชั้นที่ 1 ก่อน เราพยายามลองหลายๆอย่างที่จะมาสร้างเป็นพื้นผิวที่โดดเด่นและเท็คเจอร์ที่เหมาะสม ปรับมุมองศาตาแบบให้เปิดฝาออกได้ง่าย เราทำงานภายใต้มาตรฐานการผลิตในแบบจำนวนมาก ผ่านกระบวนการที่พิเศษกว่าที่เราเคยได้ทำ เราคำนึงถึงคุณภาพของสินค้าเป็นที่สุดและคิดถึงเหตุการณ์ทุกอย่าง เช่นถ้าเครื่องตกมันจะแตกไหม



อิวาตะ : ฝาเปิดแบบนี้มันทำให้เปิดฝาจอออกง่ายๆแต่จะมีข้อเสียเรื่องความคงทนหากมันตกหรอ

อาคาอิ : ใช่ครับ

เอฮาร่า : ผมคิดว่าพวกเขาอาจจะอยากจะเปลี่ยนแปลงรูปทรงมันใหม่

อิวาตะ : เหมือนที่คุณพูดตอนพรีเซนต์งานครั้งที่สองงั้นหรอ

เออาร่า : ใช่ครับ

อาคาอิ : เราไม่ได้ปรับเปลี่ยนรูปทรงมันใหม่หรอกครับ เราค้นหาวัสดุที่ทนทานมาใช้ลดข้อเสียนี้

อิวาตะ : สัญชาติญาณของคุณบอกว่า Nintendo จะไม่ผลิตสินค้าออกมาหากว่าเราหาวัสดุที่แข็งแกร่งไม่ได้

อาคาอิ : ใช่ ทีมพัฒนามองหาวัสดุใหม่ สิ่งแรกที่ผมทำหลังจากที่ย้ายเข้ามาในทีมคือไปในแผนกวิจัยภาควิชาวิศวกรรม

อิวาตะ : คุณได้อะไรกลับมา ?



อาคาอิ : สิ่งที่ Nintendo ไม่เคยใช้มาก่อน "เรซินไนลอนความแข็งแกร่งสูงที่มีใยแก้วอยู่ในนั้น" มันแข็งแรงกว่าพลาสติกทั่วไปมากๆื พอไหวหากจะผลิตในแบบจำนวนมาก

อิวาตะ : ฟังแล้วเหมือนมันจะขึ้นรูปยาก

อาคาอิ : ขึ้นรูปยากครับ แต่เราใช้แม่พิมพ์เหล็กผสมกับแม่พิมพ์เรซิน แต่ก็ขึ้นรูปยากเพราะในวัสดุที่เราเอามาทำมีใยแก้วอยู่ด้วย

อิวาตะ : พวกคุณจะต้องทดสอบมันก่อนที่จะตัดสินใจว่าสิ่งนี้ใช้ได้หรือไม่ได้

อาคาอิ : ใช่ครับ เราปรับเปลี่ยนวัสดุและแม่พิมพ์ให้เหมาะสมกัน กรอบเวลาที่แคบลงเรื่อยๆทำให้เราต้องเร่งมือในการทดสอบ

อิวาตะ : คุณได้ลองอะไรไปบ้าง

อาคาอิ : เราทดสอบกับวัสดุทุกชนิดไม่เพียงเรซินไนลอนความแข็งแกร่งสูงแต่สดสอบกับเรซินกว่า 10 ชนิด มีกลุ่มตัวอย่างอยู่เต็มโต๊ะจนไม่มีที่วางของ

อิวาตะ : คุณทดลองซ้ำๆ แบบนี้ตลอดเลยหรอ

อาคาอิ : ใช่ครับ เรามักจะค้นพบวัสดุที่ยอดเยี่ยม เราขึ้นแบบได้ เราทดสอบโยนมันลงพื้นและ มันแตก

อิวาตะ : แข็งแค่ไหนก็แตกหรอ

อาคาอิ : ใช่ ดังนั้นผมจึงปรึกษาทีมงานออกแบบเครื่องจักรกล เราปรับเปลี่ยนความแข็งแกร่งจากภายในโดยไม่เปลี่ยนรูปทรงภายนอก

อิวาตะ : เห็นความลำบากของทางวัสดุแล้ว ทางกลไกละคุณโคชิอิชิมีปัญหาอะไรไหม



โคชิอิชิ : บานพับครับ

ิอิวาตะ : ความกดดันเพราะการเปิดปิดฝาของเครื่อง ถ้ามันไม่แข็งแรงจะเกิดการบานพับแตก

โคชิอิชิ : ใช้ ครับ พอเราจบปัญหาได้ปัญหาใหม่ก็จะเข้ามาอีก

อิวาตะ : พวกคุณใช้เวลานานไหมในการแก้ปัญหานี้

อาคาอิ : ค่อนข้างนานครับ

โคชิอิชิ : เราเจอปัญหาในเดือนกุมภาพันธ์และได้ข้อสรุปในเดือนสิงหาคม

อิวาตะ : ต่อสู้กับบานพับอยู่ครึ่งปี !!

โคชิอิชิ : เราทุกคนเหนื่อยกันมากเลยทีเดียว



อิวาตะ : พวกคุณพยายามกันมากทีเดียว คุณโกโต คุณละมีอุปสรรคอะไรที่ต้องผ่านไปให้ได้ไหม

โกโต : สำหรับผม เป็นเรื่อง IML (in-mold labeling) ที่ใช้ในการผลิต ปุ่ม และฝาใต้เครื่อง

อิวาตะ : หลายๆคนคงไม่รู้จัก IML คุณช่วยบอกพวกเราและผู้อ่านทีว่ามันคืออะไร



โกโต : โดยปกติเมื่อคุณผลิตผลิตภัณฑ์ คุณเพียงแค่วัสดุอย่างพลาสติกเรซินลงในแม่พิมพ์และปล่อยให้มันแข็ง IML เป็นเทคโนโลยีที่คุณวางฟิล์มในด้านหนึ่งและหล่อเรซิ่นในเวลาเดียวกัน (ตรงนี้ผมขออธิบายเสริมนิดนึงครับ ที่โกโตบอกนี้คือการผลิตปุ่ม ABXY ที่มีสกรีนบนปุ่ม ปกติจะเป็นการหล่อแบบก่อนแล้วมาสกรีนทีหลัง 3DS เปลี่ยนมาใช้ระบบ IML คือการสกรีนไปพร้อมหล่อแบบครับ)

อิวาตะ : ทำไมเราถึงต้องใช้ IML มันมีข้อดีอะไร

มิยาทาเกะ : แบบที่ทำด้วย IML จะสกรีนติดทน ไม่จาง ไม่หายครับ

โกโต : ฝาใต้เครื่องจะเป็นฝาครอบแบตเตอรี่ด้วยที่ปกติจะโดนพื้นเวลาวางเครื่อง สกรีนมักจะหายหรือจาง IML จะแก้ไขปัญหานี้ครับ ในงาน E3 ครั้งก่อนมีเครื่องที่ให้นักข่าวได้ลองเล่นตอนนั้นไม่มีใครได้มองฝาล่างเลย

เอฮาร่า : เพราะระบบรักษาความปลอดภัยติดอยู่ใต้เครื่องตรงฝาพอดี

โกโต : นั้นสินะ



อิวาตะ : (หัวเราะ) ตอนนั้นผมเอาเครื่องไปโชว์บนเวทีก็ไม่ได้พลิกให้คนดูได้เห็นด้วย

โกโต : ผมละแอบหวังให้คุณพลิกอีกด้านออกมาโชว์หน่อย (หัวเราะ)

อิวาตะ : เอฮาร่า ทำไมคุณถึงออกแบบให้ฝาครอบด้านล่างเป็นแบบแผ่นเดียวเรียบๆ ไม่ได้แบ่งส่วนที่เป็นฝาเบตเตอรี่แยกออกมาอย่าง NDS ที่ผ่านๆมาๆ



เอฮาร่า : เพราะปกติแล้วในโฆษณาเราจะเห็นแต่ข้างหน้า มันสวยก็ ok แต่พอใช้งานจริงแล้ว อยากตอนเราเล่นในรถไฟ ข้างหลังต่างหากที่จะถูกโชว์ออกไปให้คนทั่วไปได้เห็นมากกว่า ผมอยากให้มันดูดีทุกมุม ให้คนได้เห็นแล้วสนใจบอกว่า "นั้นอะไรน่ะ"

โกโต : นั้นแหละผมถึงอยากให้คนได้ดูฝาหลัง 3DS (หัวเราะ)

อิวาตะ : นอกจากนี้ IML ก็เอาไปใช้กับปุ่ม

มิยาทาเกะ : ใช่ครับ เพราะตัวเครื่องเป็นผิวแบบเมทัลลิคเงาๆ เราเลยอยากจะให้สกรีนเป็นเื่นื้อเดียวไปกับปุ่ม และชัดเจน

เอฮาร่า : แต่ก็มีปัญหากับปุ่ม + ปุ่มทิศทาง

โกโต : ปุ่ม + ทำด้วย IML แล้วยากเพราะมันทำฟิลม์ขาดเวลาพิมพ์

อากาอิ : แต่นั้นทำให้ 3DS ออกมาดูมีราศี ปุ่มและผิวที่เป็นเมตัลลิคทำให้ 3DS เป็นเครื่องเกมส์ที่มีคุณภาพสูง

***ขออภัยที่ต้องหยุดก่อน เพราะ "Iwata Asks" นั้นยาวเกินกว่าผมคิด คงต้องต่อกันวันหลังแล้วละครับ อ่านต่อใน "Iwata Asks" เรียกมาคุยให้รู้เรื่อง ตอน เจาะลึกการออกแบบ 3DS ตอนที่ 3 รออ่านนะครับ***

เอฮาร่า : ทำไมหรอครับ ?

อิวาตะ : ฟังเพลงเป็นขึ้นตอนการทำงานหรอ ?

เอฮาร่า : ไม่เชิงครับ ตอนผมทำงานผมมักได้ภาพหรืออะไรที่ไม่ชัดเจนมา ผมก็จะหาเพลงที่เหมาะกับงานนั้น ใช้เพลงเปลี่ยนให้เกิดเป็นภาพ ผมทำแบบนี้กับการออกแบบ Nintendo DS Lite และ Nintendo DSi ทั้งสองมีเพลงเป็นของตัวเอง

อิวาตะ : NDSL กับ NDSi มีเพลงเป็นของตัวเองด้วยหรอ ?

ทุกคน : (หัวเราะ)

อิวาตะ : เอฮาร่าคุณเป็นเหมือนศูนย์กลางของระบบงานออกแบบ เวลาคุณทำงานสร้างสรรค์อะไรให้เราใหม่ๆ คุณมีเพลงสำหรับชิ้นงานที่คุณทำด้วยไหม

เอฮาร่า : มีิสิครับ

อิวาตะ : แล้วถ้าเวลาคุณทำงานออกแบบแต่มีเรื่องๆยุ่งและปัญหาระหว่างการพัฒนาล่ะ อยากเวลาออกแบบมาถูกใจคุณแล้วแต่กลับถูกส่งกลับไปแก้อะไรพวกนี้

เอฮาร่า : มันมีบ่อยๆเลยละครับ แต่ถึงอย่างงั้นสิ่งหนึ่งที่ผมจะคงไว้คือความคิดหลักสิ่งแรกที่ผมมีให้งานดีไซน์ชิ้นนั้น ที่บันทึกผ่านเพลง และผมจะฟังมันหลายๆครั้งมันทำให้ผมผ่อนคลายลง

อิวาตะ : ฟังเพลงเพื่อรื้อฟื้นความคิดที่หายไป

เอฮาร่า : ใช่ครับ และหลายครั้งที่ผมทำผมจะมีความคิดใหม่ๆความคิดที่เข้าท่าแต่ผมไม่เคยได้ทำมาก่อน



อิวาตะ : ว๊าว ! ผมไม่เคยนึกมาก่อนเลยสักนิดว่าการออกแบบสามารถเกิดจากเพลงได้ ผมอยากคุณนะว่าเพลงประจำตัวของ Nintendo 3DS เป็นเพลงยังไง แต่เก็บไว้ให้ทุกคนได้คิดเองจะดีกว่า

ทุกคน : หัวเราะ

อิวาตะ : คุยกันต่อ มีดีไซน์เนอร์กี่คนที่ทำงานให้ 3DS



มิยาทาเกะ : ถ้านับคนหลักๆที่ทำงานออกแบบแยกส่วนตามอุปกรณ์ charging cradle, stylus, card case และ artwork for items พวกนี้รวมแล้วเจ็ดคนครับ

อิวาตะ : มิยาทาเกะ คุณทำงานกับเรามาแล้วกี่ปี

มิยาทาเกะ : ปีนี้ก็ปีที่ 5 ครับ

อิวาตะ : ใช้เวลาแค่ 5 ปีคุณก็พาตัวเองมายืนอยู่ในทีมดีไซน์ได้

มิยาทาเกะ : ครับ แต่ครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกของผมครับที่ได้มาทำงานออกแบบรูปลักษณ์ภายนอกของเครื่องเกมส์ ผมรู้สึกประหม่าหน้าดูในตอนแรก เพราะทุกอย่างนั้นใหม่หมดสำหรับผม



อิวาตะ : ตอนที่เอฮาร่าและทีมออกแบบและได้นำเสนอดีไซน์ของ 3DS แต่ตอนนั้นเราไม่รับแบบที่คุณเสนอมา ตอนนั้นคุณคิดว่ายังไง?

มิยาทาเกะ : ผมจำได้เลยว่าวันนั้นเรานำเสนองานกันเป็นอย่างดี เราทำสรุปรูปแบบต่างๆเหมือนกับที่เราเคยทำตอนพัฒนาเครื่อง NDS เราเสนอดีไซน์ของ 3DS ไปทั้งหมด 12 แบบ เรานำเสนองานอของเราได้ครบวงจรมาก แต่สุดท้ายก็โดนตีกลับมาทั้งหมด

อิวาตะ : ตอนนั้นผมว่าผมพิจารณาดีแล้วนะ (หัวเราะ)

มิยาทาเกะ : ผมได้ยินคุณบอกพวกเราว่างานของพวกเราไม่ได้ให้ความรู้สึกว่ามันเป็นเครื่องเกมส์รุ่นใหม่

อิวาตะ : เอาน่าพวกเราผ่านมันไปแล้ว ลองมองย้อนไปตอนนี้เราได้แต่หัวเราะให้สิ่งที่ผ่านมา ความจริงคือในการพรีเซนต์งานครั้งแรกของพวกคุณทำได้ดีแต่ยังไม่ให้ความรู้สึกใหม่กับผม พวกคุณมั้นใจมากก็ต้องรับไม่ได้ที่เราพังความหวังของคุณ คุณคิดมั้ยว่าวันนั้นเราจะบอกให้พวกคุณกลับไปคิดมาใหม่จริงๆ

มิยาทาเกะ : ผมรู้สึกผิดหวังมากๆ ทุกคนในทีมตอนนั้นก็เหมือนกัน เราระดมกำลังสมองกันสุดๆและอยากให้มันสำเร็จในครั้งเดียว สุดท้ายก็ไม่ได้รับการยอมรับ ตอนนั้นเรามีความคิด "บางทีพวกคนที่ดูงานเราอาจจะเป็นพวกหัวโบราณ"



อิวาตะ : เพราะกำหนดเวลาที่เร่งเข้ามาทำให้เราต้องได้งานใหม่จากพวกคุณโดยเร็ว

มิยาทาเกะ : ครับ

อิวาตะ : งานของพวกคุณจะถูกส่งต่อให้ฝ่ายออกแบบระบบคุณโคชิอิชิกับคุณโกโตที่นั้งอยู่กับเราตอนนี้

โกโต : จากตอนนั้นฝ่ายเรารอประมาณเดือนนึง

มิยาทาเกะ : ใช่ครับหนึ่งเดือนหลังจากพรีเซนต์ครั้งแรก เราพยายามเต็มที่ให้ผ่านการพรีเซนต์ครั้งใหม่

อิวาตะ : ถึงผมไม่ได้อยุ่ตรงนั้นกับพวกคุณแต่ผมรับรู้ได้ถึงความตึงเครียดนะ

มิยาทาเกะ : ในการพรีเซนต์ครั้งแรกเราก็ได้คำแนะนำที่มาปรับใช้ได้หลายอย่างเหมือนกัน ตอนแรกเราสร้างเงื่อนไขกับตัวเองเยอะเกินไป เราเลยปรับลดมันลงมา

อิวาตะ : มีกี่เงื่อนไขในครั้งแรก

มิยาทาเกะ : เงื่อนไขหกข้อ แต่ลดเหลือสามในการเสนองานครั้งที่สอง พวกเรารู้ว่ากรอบเวลาเร่งเข้ามาเรื่อยๆ แต่การลดเงื่อนไขทำให้เราเห็นอะไรมากขึ้น

อิวาตะ : สามเงื่อนไขในการคิดงานของคุณทำมาได้ดีกว่าหกข้ออีกนะ ในที่สุดเราก็เลือกได้สักที เราเลือกงานของคุณเอฮาร่า เอฮาร่าตอนนั้นคุณมีอะไรอยู่ในใจมั้ยตอนเสนองานแล้วเราเลือก

เอฮาร่า : เยี่ยม

อิวาตะ : คุณอยู่ในทีมนักคิดนิ คิดมากกว่าพูดนะผมว่า

เอฮาร่า : จากวันนั้นถึงวันนี้ผมคิดว่าผมยังพักผ่อนไม่เพียงพอเลย (ฮา)



อิวาตะ : จริงหรอ (หัวเราะ)

เอฮาร่า : บอกตามตรง ใช่ครับ

อิวาตะ : คุณได้อะไรใหม่ๆมั้ยตอนที่เราบอกคุณว่างานแรกของคุณยังไม่ใหม่พอ

เอฮาร่า : มันบอกให้ผมรุ้ว่าผมต้องเปลี่ยนแปลงให้มากขึ้น ผมคิดโคตรสร้างของตัวเครื่องใหม่ สร้างชั้นให้เครื่องคุณจะเห็นมันหากมองให้ดี แต่ละชั้นจะมีสีต่างกันเล็กน้อยไล่โทนกันสามสี



อิวาตะ : คุณมีเหตุผลมั้ย?

เอฮาร่า : ก็ไม่เชิง 3DS มีระบบที่ดี ผมอยากใส่อะไรที่เรียบง่ายแต่ทันสมัยไปในรูปลักษณ์ของเครื่อง มันเป็นสิ่งที่จะบอกถึงความสามารถภายใน

อิวาตะ : คุณอยากให้มันดูมีพลังตั้งแต่แรกเห็น

เอฮาร่า : นอกจากนี้ยังมีเหตุผลอีกนิดหน่อยเกี่ยวกับชั้นของตัวเครื่อง ชั้นบนผมออกแบบให้ใหญ่กว่าชั้นล่างก็เพราะให้ผู้ใช้ได้หยิบและเปิดจอได้สะดวกๆ



อิวาตะ : ให้เครื่องเป็นทรงสี่เหลี่ยมคางหมูคว่ำ

เอฮาร่า : ใช่ครับ แทนที่เราจะเพิ่มตำแหน่งที่ใช้เปิดเครื่องเข้าไป ทำแบบนี้ออกมาดีกว่าเยอะเลย ผู้ใช้สามารถเปิดฝาจากจุดไหนก็ได้ และในชั้นสองเราก็ทำให้มันเล็กลง เพื่อไม่ให้นิ้วมือของผู้ใช้ไปโดนปุ่มด้านข้าง เยื้องกันเล็กน้อย ตอนที่ผมพรีเซนต์งานครั้งที่สองผมพูดว่า "ผมไม่รู้ว่าจะทำออกมาได้จริงๆมั้ย" ผมให้คำเตือนใส่ไปในงานของตัวเอง

อิวาตะ : ผมจำได้ในการพรีเซนต์ครั้งนั้น ผมบอกกับคุณมากทำไมเราต้องทำให้เป็นชั้นๆด้วย



เอฮาร่า : ใช่ แต่มันเป็นความต้องการของผม ผมอยากให้คนอื่นได้เห็นมันและชอบมัน อยากให้คนที่ได้เห็บพูดว่า เขาทำมันออกมาได้ยังไง หรือมันใช้งานยังไง

อิวาตะ : ก็น่าแปลกที่พวกเราเลือกที่จะทำมันทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำไม (หัวเราะ)

เอฮาร่า : ใช่ ผมภาวนาให้คนที่ฟังงานของผมทางขวาอีกสามคนอย่าขัดอะไรผมอีกเลย ผมมีเหงือเย็นๆไหลออกมาตลอด (หัวเราะ)

อิวาตะ : ต่อจากนั้น 1 เดือนเราก็ได้เห็นภาพว่าสิ่งที่คุณบอกนั้นยอดเยี่ยม คุณเอาชนะความท้าทายนั้น

เอฮาร่า : ผมได้ไปที่จีน ที่โรงงานผลิตเครื่อง 3DS ขั้นตอนการผลิตมันสุดยอดมาก พอได้มองดูแล้วมันให้ผมได้นึกย้อนมองถึงอุปสรรค์ที่ผ่านมา พวกเราเอาชนะมันได้

อิวาตะ : คุณอากาอิคุณรับช่วงงานจากทีมออกแบบในการสร้างชิ้นงานจริง ครั้งแรกที่คุณเห็น Nintendo 3DS คุณประทับใจไหม?



อากาอิ : ตอนผมเห็นผมพูดว่า "มันไม่มีทางเป็นไปได้"

อิวาตะ : (หัวเราะ)

อากาอิ : ผมพูดแบบนั้นเป็นคำแรกจริงๆนะ



อิวาตะ : อากาอิ ทำไมคุณถึงคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะสร้าง 3DS ออกมาตามแบบของเอฮาร่าล่ะ

อากาอิ : เราสามารถสร้างได้ในแบบจำนวนน้อย แต่ถ้าเป็นแบบผลิตจำนวนมากมันแทบจะเป็นไปไม่ได้

อิวาตะ : เราเคยผลิต NDS เป็นล้านเครื่องในเดือนเดียว ยิ่งในช่วงที่ต้องเร่งการผลิตอีกเราเคยผลิตมากกว่านั้น มันมีปัญหาอะไรหากเราจะผลิต 3DS ในปริมาณเดียวกัน

อากาอิ : เราได้ไปถามโรงงานผลิตในจีนเกี่ยวกับความเป็นไปได้ที่จะผลิด 3DS ในการออกแบบของเอฮาร่า และได้คำตอบว่าต้องมีเทคโนโลยีที่พิเศษกว่าถึงจะผลิตออกมาได้ในแบบจำนวนมาก

***อ่านต่อที่ "Iwata Asks" เรียกมาคุยให้รู้เรื่อง ตอน เจาะลึกการออกแบบ 3DS ตอนที่ 2 ครับ***

เนื้อหายังมีให้อ่านอีกเยอะครับ การคุยกับทีมออกแบบทำให้เราเห็นคุณค้าในตัวเครื่อง 3DS มากขึ้น ยังไงก็อย่าพลาด "Iwata Asks" ตอน เจาะลึกการออกแบบ 3DS ตอนที่ 2 นะครับ วันนี้ผม@dumeanon ผู้แปลและเรียบเรียงขอลาไปก่อนนะครับ